Uitgeteld en duizelig lig ik op een bankje in de Samariakloof op Kreta, 2,5 km van de uitgang. Het is half 4 ‘s middags en het is heet, 37 graden.  We (mijn liefste en ik) zijn al vanaf 10 uur ‘s ochtends op pad. De oorzaak? Een combinatie van veel zweten, alleen water drinken en te weinig rusten. 

Ik vervloek mezelf, ik weet heel goed dat je bij inspanningen in de hitte van meer dan een uur niet alleen het water maar ook het zout moet aanvullen. En toch heb ik geen sportdrank meegenomen en niet zouts meer gegeten na het broodje met kaas in het begin. Stom, stom, stom!

Dus daar lig ik, in een kloof die alleen begaanbaar is voor ezels. Te duizelig om op zo’n ezel te kunnen blijven zitten. De laatste boot naar de bus en ons hotel vertrekt over iets meer dan 2 uur. Als we die niet halen, moeten we overnachten in Agia Roumeli, het dorpje aan het eind van de kloof. Dat is ons in de bus in het Nederlands, Engels, Frans en Duits verteld door onze reisleidster. Over de eerste 11 km hebben we al ruim 5 uur gedaan. De route bleek namelijk te bestaan uit een pad vol losse stenen en kiezels, waar je bij iedere stap moet opletten hoe en waar je je voeten zet. Het uitzicht is inderdaad fantastisch, maar ik ben al een keer onderuit gegaan en een tiental keer bijna, dus ik heb er nauwelijks van genoten.

Van een vriendelijke Duitse reisleidster krijg ik een zakje met glucose en zouten om in mijn flesje water op te lossen en na een kwartier kan ik weer voorzichtig rechtop zitten. Mijn eigen reisleidster geeft me een handje rozijnen. Een kwartier later kan ik gelukkig weer lopen. We zijn ontzettend opgelucht als we uiteindelijk op de laatste boot stappen en de keien vaarwel zeggen. Geen ezelsritje voor mij vandaag!

Geen ezelsritje op Kreta

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WhatsApp openen
1
Meer weten?
Hoi! Kan ik je ergens mee helpen?