Ik ben net terug van een rondje hardlopen. Tijdens hardlopen krijg ik vaak ideeën, die ik voor het douchen even moet opschrijven anders ben ik ze weer kwijt. Heb je vanochtend in Etten-Leur dat blonde vrouwtje met die paardenstaart gezien? Die schijnbaar moeiteloos haar meters maakte? Dat was ik dus niet. Ik hijg en ik puf. Mijn vriend heeft in het begin geprobeerd me ervan te overtuigen dat ik door mijn neus in en door mijn mond uit moet ademen, maar dat lukt me niet. Dan heb ik het gevoel dat ik stik en ieder moment op de grond kan vallen. Dus ik hijg, ik puf en ik zweet als een otter. Heel charmant, dus. Maar daar doe ik het niet voor. Ook niet om af te vallen, want voor vrouwen is het heel moeilijk om door sporten af te vallen. Wij vrouwen hebben een soort ingebouwde calorieënregistratie, die feilloos bijhoudt hoeveel calorieën eruit zijn gegaan om je dan vervolgens te dwingen om die calorieën weer bij te eten. Bij voorkeur in de vorm van chocolade…

Ik doe het voor dat heerlijke gevoel, de ‘runners high’, die veroorzaakt wordt door endorfine. Ooit opgemerkt dat het rijmt op morfine? Dat klopt, want het is een pijnstiller die door je lichaam zelf wordt aangemaakt, die op dezelfde manier werkt als morfine. Er zijn zelfs mensen verslaafd aan sporten om die reden.

Ik doe het het voor dat ontspannen gevoel erna, dat nog een paar uur blijft hangen, waardoor je veel beter bestand bent tegen stress.

Ik doe het ook voor de ideeën, die ontstaan nadat mijn hoofd leeg raakt. Als alle kleine en grote problemen naar de achtergrond gaan, als ik alleen nog maar kan denken aan de volgende stap, dan komen die ideeën. De meesten slaan nergens op, maar soms zitten er hele goede tussen. Zoals nu gaan douchen en gaan werken aan mijn tentamenopdracht.

 

High

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WhatsApp openen
1
Meer weten?
Hoi! Kan ik je ergens mee helpen?